Ooit…

Ooit heb ik de tijd voelen stilstaan, in een donker vacuüm van eigenaardige geluiden en echo’s van de dood. De mysterieuze krachten van de natuur lieten mij de toekomst zien zoals ze komen te gaan is. Ze liet me wezens zien, onzichtbaar in het licht van de zon, maar glinsterend met parelmoerglans in het licht van de maan. Lichamen van etherisch stof, spinnend boven de stenen van oudtijds. Tentakels van wit licht, glanzend licht, die zich rond mij weven als een magnetische koord. Ooit zag ik mezelf aan de rand van het niets, overhangend als een steen op een klif, met een hand aan mijn eigen nek mezelf vasthoudend zodat ik niet zou vallen. De mist van miljoenen tranen die neerdaalden in het tranendal voelde ik over de huid van mijn lichaam golven, waardoor de haartjes er haaks op gingen staan om ze zo dichter naar mij toe te trekken, teneinde haar te troosten. De boot naar de onderwereld zag ik meermaals aan de haven van mijn ziel aanmeren, en telkens heb ik er een stukje van mijn hart laten inschepen en meevoeren.

Ooit zal ik zien, waarheen je gegaan bent, toen die dag dat je me verliet, en ik dacht dat je terug zou komen, maar je dat niet deed, en ik tevergeefs naar je op zoek ging. Ooit zal je me laten zien waarom je bent weggegaan, en waarom je niet terugkwam. Ooit zal ik beseffen dat ik het was die van je weg ging, en jij me meermaals probeerde tegen te houden, en ik daar geen besef van had, dat je me niet kwijt wou, maar dat je me zou laten gaan, als ik steeds weer bleef weggaan. Ooit zullen we elkander begrijpen, en elkaar kunnen loslaten zodat alles weer wordt zoals het bedoelt was. Ooit zal je zien, dat ik nergens anders meer wou zijn dan bij jou, toen onze harten elkaar kruisten, ze elkaar zacht streelden en innig omhelsden en tot één geheel smolten dat zoet en zuiver zweefde doorheen de wolken van de zacht blauwe gewelven van extatische, lucide dromen. Ooit zullen we elkander daar weer ontmoeten, en dan zal tijd en ruimte ons niet meer hinderen en zullen we wederom in het trillende geluk van een zachte zomerzon zinderend zwemmen in het warme water van de poel van oneindigheid. Dat daar alle wegen van de gelukzaligen naar toe leiden, en dat daar alle zorgen en verdriet hand in hand gaan met alle zorgeloosheid en liefde, kristalhelder, zuiver, overweldigend en puur…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s